Skąd taka myśl?

Jeżeli nawet nie wiedziałabym

kim dzisiaj jestem,

to wcale nie znaczy

że nie potrzebuję Cię bardziej

niż zwykle.

Potrzebuję Cię tak, jakby to wszystko

różne wokół nas tworzyło nas.

Bez oczekiwania na wzajemność,

spotkaliśmy się w odległościach rzuconych w kąt.

Idziemy wspólną drogą,

w pragnieniu bycia razem.

Bo kochać Ciebie to wtulić się w ciszę,

w niej najlepiej słychać Twoją rozmowę o miłości.

Czasem albo zazwyczaj,

chciałabym zmieścić się w granicach realności,

i tak pozostać.

Za pewne byłoby wspaniale.

Wystarczy tylko zatrzymać błędne koło,

a wątpliwości same posypią  na rozdrożach

drogowskazy pewności.

Pójdę już,

na dziś tej pewności wystarczy.

Skąd taka myśl,

że moja dusza dziś odpoczywa...

23 kwietnia 2012

 

 

chcę więcej

za mało jestem nasycona

jestem wciąż głodna

okrawki okruszki ochłapy -

nie wzruszają mnie

jestem bezlitośnie pożądliwa

ich wrażliwość wytrąciła nicość

niech ulecą z ważności

chwiejnej nitki pożądanie

zawisło w równoważni życia

chcę więcej

pragnę Cię w całości słońca

pragnę Cię w całości burzy

pragnę Cię

w pełni słowa i w milczeniu

wypełniam Tobą teraz chwilę

ożywiam sens pragnieniem życia

na szczerych chęciach nie przestanę...

buduję dom więc potrzebuję solidnego materiału:

porządnych drzwi, jasnych okien (jedno do oglądania gwiazd z teleskopem)

i oczywiście fundament jako podstawa całości

i dach po którym będzie nocą przechadzał się kot

a wokół róże kwiaty i zieleń - dużo zieleni kolorów

a w środku ciepło - dużo ciepła

bliskość sama bliskość

dziecko

więź

zbudowaliśmy więź

20 kwietnia 2012

 

cóż jeśli...

zapadłam w objęciach

zanadto

w dystansie

zatrzaśniętych drzwi

horyzontu

tęsknotą

zatraciłam siebie

to tylko świat

dokoła milknie

to tylko ja

dokoła niknę

niech wiosna zakryje smutek

niech w majowym wietrze łzy sfruną

deszczem

niech deszczu ciepłem

nawilgnę

niech mnie otuli całą

spłynę w nim

kiedy rozkwitnę

zadziwieniu nie oddam znaczenia

cóż

tak kochać by się chciało

w porywie słońca

stale

ciągle jest mało -

wiosennego ciepła

cudownego bzu

najdelikatniejszych róż

jaśminu Kochanie

coż

milczysz

cóż jeśli nie ja...

co jeśli tak ?

9 marca 2012

 

milczenie jak skała

milczenie boli aż wyciska łzy

otwieram okno

otwieram drzwi

niech złapię oddech

niech przeciąg wpadnie

i kot głodny bardziej na pieszczoty

milczenie, niech zdołam cię poruszyć!

skały nie podejmę zmieniać

oddycham

spokojnie

myśli trzeba wprawić w słowny wyraz

ożywić najsłabsze i najsilniejsze

któreś przyniosą zrozumienie

niech zabrzmią że jesteś

1 marca 2012

 

 

że nie można wszystkiego mieć

że po cichu można płakać

bo po co do kogoś

że stosy książek leżą do czytania

więc po co komuś poświęcać czas na rozmowę

po co czyjaś obecność jeśli strach wyjść nie pozwala

poza swoje objęcia

po co powraca znowu!?

w nie zmienionym kształcie urojonych wróbli

nie wystraszony na ich niewinność natury

jest znów tak blisko

nie można wszystkiego mieć

że wszystko to nic

strach to wszytko co mam

a mam tak wiele

przecież!

tym razem świadomość usiadła

obedrzeć wszystko chciała

tak wiele mogę mieć -

bo tak wiele mam

bez strachu

mogę być Twoja przecież

bez tej tęsknoty za domem

otworzę okno może

może przeciąg otworzy drzwi

może wejdzie kot - może jest głodny

26 lutego 2012

 

 

strach

zgasił światło

wepchnął myśli w ciasną kulę

zacisnął kręgi

rozkazał zacisnąć zęby

było ciasno ciemno

ból wrzeszczał z rozpaczy

przerażeniem w oczach milcząc jednocześnie

sparaliżowany wszechobecnie

nie było nikogo

to przez ten strach

to przez strach!

paskudny strach! - na wróble chyba!

ściany mruczą do siebie

cztery ściany milczą!

milczenie wychodzi po ścianach chce do sufitu - bezczelne kłamie

kolejna dziura

strach siedzi w niej jakby kleił się w moje kroki gesty

nie pozwalał na nic

rozpanoszył się wszędzie

w szyderczym uścisku

znalazł wygodne miejsce

rozłożył się jak w wygodnym fotelu

ani myśli odejść

jeszcze cię strachu, strachem na wróble wystraszę!

8 lutego 2012

 

 

o miłości zakazanej

co znaczy ubzdurać? - zapytano

nim otrząsnąć zdołałam się z wybudzenia sennego

i otóż ta myśl niejednaka nabrała znaczenia

oceniam owo znaczenie z perspektywy bliskiej i dalekiej

bliskości chorej i zdrowej w początku

cóż zostaje z miłości...

ano,

dokładam teraz rozumowi wolności

nie jako składnika najważniejszego ale bardziej obiektywnego

otóż wytworem wyobraźni stało się mniemanie

iż to co jest nieosiągalne z przyczyn różnorakich

może sycić fantazję do granic a nawet bez granic

w szaleństwie telepatycznych zdolności

i intuicyjnym postrzeganiu

nadzmysłami łamiąc zakaz...

wkrótce po przebudzeniu

cztery ściany rano wygladają jak cztery ściany

a wrażenie bliskości i ciepła drugiej osoby jest rozmazane

upojenie szczęściem i słowami że jest mi z Tobą cudownie

dostaje nagiego wstrząsu

z braku dotyku -

ma dłoń została oszukana

bo nie znalazła nikogo po przebudzeniu

zakaz niestosowności w miłości

nie ma się nijak do czegoś co nazywa się grzechem

a tym samym złem

miłość jest niepodważalnym dobrem

przeżywanie uczuć jest fascynujące -

szuka wcielenia

28 stycznia 2012

 

pora świadomości

niech mnie zaboli i zgniecie

ciężar świadomości

by odfrunął zaraz na zawsze

niech mówi coraz lżej

coraz bardziej czystymi słowami

niech wypowie wszystko

o tym,  że warto było walczyć - o co?

że warto było rozkwitać -

za jaką cenę...?

niech zdrowieje teraz chęć

życzenia bycia szczęśliwą

na pograniczu miłości i nadziei

urwanej obsesji i pustki

niewiary i wiary

niech mówi

najmocniej z ambitnym sensem egzystencjalności

aż do ostatniego słowa,

aż do ostatniej iskry bólu

aż płomień rozpali się wolnością

i uwolni umysł od niegodziwego traktowania

a duszę i ciało rozpromieni

konsensusem wzajemnego wypełniania się

tak, aby darując siebie odczuwać radość i szczęście

że jest się

kochanym

25 stycznia 2012

 

 

zdeptaliśmy

zdeptaliśmy naszą miłość

zdeptaliśmy młodość

zdeptaliśmy obu piękność

wspólnej obecności

już nie ma

Twój kawałek świata we mnie obumiera

niestety bardzo powoli...

obdarci ze wszystkiego

ze wszystkich stron

przez głodne kruki i wrony

wydziobani ze świeżo-posianego ziarna wiosną

nim przyszła jesień

to my - nasza cząstka świata

przetrwała w oddal rzuconą

mgłą

zdeptana

wytrąciła czas kochania

zdeptali nas nasi...

we mgle czekania

w obcym cieniu bezradności

zdeptaliśmy siebie

zużyliśmy

wrzucając życie do kosza

nasze życie -

ten jedyny sens młodości

dla którego warto było rozkwitać...

przyszła pora świadomości...

rozdarte sumienie płonie

żywą iskrą smutku

budzenie podaję w wątpliwość losu

smutek zostaje smutkiem

ból - niemiłosierdziem,

z iskry płomieniem...

23 stycznia 2012

 

 

urwane...

kawałki nieba nad kawałkiem piekła

drepczą butami cichutko

po kawałku sklejonego własnymi dłońmi

elektronicznego budzika

ostatecznością zawiedzione

kawałki wzruszeń tysiące powstają

postacią nie uformowaną ładnie

do licha z wami

to tu to tam strzępki

śpią z psem pod baczną uwagą

natrętne insekty życia intymnego

wiercą dziurę w pustej skrzyni

czegoś z napisem nie wiem

nie ma środka by wyeliminować ich zupełnie

gniją urwane

póki co...

dopóty świeżość nieba nie wypowie ostatniego słowa

13 stycznia 2012

 

przyjdzie

dziś w poranku wschodzącego słońca

rześkie brzmienia obłoków

malowały żywą tęsknotą ramiona czasu

objęłam to pocałunkiem

całowałam czas

który tu i teraz trwał -

kreślił obecność jedną chwilą

przekazem piękna

patrzyłam...

on przyjdzie tu i teraz jeszcze nieraz

będzie

wspólnym zachwytem

nad wschodzącym słońcem

połączeniem westchnień nad zachodem

kołysanką miłości

nad...

13 stycznia 2012

 

 

dalej

iść bez znaczenia

aż potknąć się i nie pytać

dalej móc...

by potem powiedzieć:

zaiste, nie było tak źle

życie przegrać

bo kto powiedział jak się wygrywa?

żeby teraz wygrać

rozliczyć się trzeba

nie pytając już

mieć siłę

walczyć o kawałek nieba

9 stycznia 2012